VERHAAL BEELD ANEKDOTE SCHRIFT ILLUSTRATIE GELIJKHEID KUS BEELDKUNST ONTMOETING ONRUST NIEUWSGIERIG SCHRIJVEN BETEKENIS KADER STRIJD ONWEER TOEKOMST LIJN DETAIL INKT LICHTEND DEVOTIE DE VERDACHTE LANDSCHAP KRAAKHELDER COLLECTIEF VERANDERING 3x 50 WOORDEN VOORLIEGEN DOELMATIG KWAAD VRIENDSCHAP PETER-JAN VERMEIJ KAMERAADSCHAP VERLEIDING ONSCHULD ONDERWERP GRAUW FATSOEN GELUK KARAKTER HET TIJDELIJK OPHEFFEN VAN ONGELOOF GAAF INZICHT VREEMDGAAN GEMIXED GROOTHEIDSWAANZIN VROUW CONTRAST UITPUTTING VERBINTENIS VELDWEG GRAUW PANORAMA STERRENWACHT MENS DESTRUCTIE CONTRAST KARAKTER OOG BEEST GRIJSGEDRAAID DIEVEN OOG BEEST GRIJSGEDRAAID KEUKENTAFEL ROUTINE KAAK VRAAG SEKSUALITEIT UIT HET LEVEN GEGREPEN COMPUTER STOFWEG BRABANDER LEEFTIJDSGRENS GRONDWATER PORTRET LIEFHEBBERIJ PLAAT SLINGER HELING WENKBRAUW BLAUWBOEK KLAPPERTANDEN VLIEGTUIG ONTZETTING FOTO WEDSTRIJD VERTAAL COMMENTAAR NAAR DE SITE VAN 6575 TEKSTBUREAU SCHETS VISIE PERSOONLIJK AFWEZIGHEID GEVOEL KRITIEK ONDERZOEK SCHRIJVER MENS PORTRET ONDERSCHRIFT TOEVOEGING FILOSOFIE KERN FOTOGRAAF METAFOOR KORTE VERHALEN A VIDA VITA BEELD CULTUUR INZICHT VERVANGING INHOUDSOPGAVE STROOPWAFELS VREEMDGAAN DETAIL GROSSERIE AANHANGSEL GEBABBEL MEESTERZET VORMBEHOUD EXTREEM FIJNZINNIG POIINK ADEM WAFFEL HAARIMPLANTAAT VOGELVRIJ GAARNE ROUTINE DESTRUCTIE UITPUTTING VERBINTENIS VELDWEG OOG KARAKTER GESTRAND KEUKENTAFEL ROUTINE BOS VOLK GOEDGELOVIG LACH KRACHT VERLOOCHEN TIJD VOORWERP PAARDENVLEES KATHOLIEKE MEISJES WAARACHTIG GAAF TERUGVERDIENEN KRANIG ONTZET PROPJE VRAAGBAAK ILLUSTATIEF FATA MORGANA KLAARGESTOOMD GEZONDHEID VERBOLGEN DRIL LEGGING GEVRIJWAARD VRIENDSCHAPPELIJK JURIDISCH FLIKFLAK PINGPONG IK BEN OPA TELEVISIE SERIE MOORD DOODSLAG DOORDACHT DUMBSTRUCK GESIGNALEERD CHOCOLADE NOOTJES CD PLATENCONTRACT GEDACHTENGOED OPTIMISME POLITIEK ANDERSDENKEND LEVENSBOOM TAFELPOOT THEATERDOEK TRIBUNE GEREDIGEERD PRAATZIEK GEBABBEL CONTROLE ASSISTENT MAATSCHAPPIJLEER ONDANKBAARHEID PRUT DROOM COLLECTIEF MELKWEG BEELDSCHERM FETISCH BRILLEMANS ENGEL OOGKLEPPEN DRAF VIEZERIK BLIJHEID ORGAANDONOR DEURPOST BOEKENLEGGER STRATENPLAN WITTE BOORDEN CRIMINALITEIT FLATSCREEN SPELGENOT KLEINZERIG ANTIEKSHOP DOODGEBOREN KANT-EN-KLAAR AFREKENING ZESTIG VREEMDELING GORDIJN MOZARELLA OOGOPSLAG SNEEUW KORTWIEKEN VALS RONDRIJDEN RIOLERING VASTBERADENHEID GENEREREN TANDSTEEN KLOOTHOMMEL MOFFEN REFLECTIE BORSTEN SPIEGEL LEESLUST BOEKENWEEK HANDGEMEEN IEDEREEN ONGELOOF KRANKZINNIG MIJTER WERELDNIEUWS PRUIK AANSTELLER DROOM VRESELIJK SCHUCHTER EN / OF UFO YPSILON MAAKBAARHEID NIETTEGENSTAAND BRANDBAAR VROOM CHRYSANT XYLOFOON ZEESTER LANGZAAM KROM JA! HOOFDPIJN GEGRAVEN FIJNBESNAARD DREK STAF AANHANGSEL PRIKKLOK OORVERDOVEND INTIEM UITZINNIG TREFFEND CONTRAST CONSTRUCT RADIOGOLF DAADKRACHT EETBAAR WENS VRIJGEVIG DENK!
dragdrop
close close close

Zestig

voor A.V.

Toen Don Mario zestig jaar werd kwam niemand hem een cadeautje brengen. Die ochtend was hij al vroeg begonnen zware emmers water te verslepen, om het cadeau waar hij zelf voor had gezorgd te vullen. "Op deze leeftijd kost dat een mens zijn rug", bromde hij voor zich uit. Maar er lag een kleine glimlach om zijn lippen. De waarheid was dat het klusje de tanige man met de sterke schouders weinig moeite kostte. Toen hij klaar was daalde hij de heuvel af om aan het strand een biertje te gaan drinken. Wie weet dook er nog wel een toerist op die hij zou kunnen verleiden tot een paar feestelijke potjes schaken.

In zijn jonge jaren was Don Mario een vrolijke dorpsjongen. Vanaf zijn vijftiende begon hij te praten over een glorieuze toekomst in verre fabrieken. Maar het gezonde timmermansverstand van zijn vader, Don Pepe , dirigeerde Mario met zachte hand in de richting van de bouw. De jongen had er weinig bezwaren tegen en bekwaamde zich met plezier in de nobele kunst van het huizen bouwen. Totdat zijn leven alsnog een heel andere wending nam.

Dit was het gevolg van een weddenschap die werd afgesloten in een cantina, vlak voordat de betrokkenen achterover lazerden, waarbij ze de volledig met lege bierflessen gevulde tafel met veel geraas met zich mee sleepten. Het was een wonder dat zijn vrienden later in staat waren Mario aan de uitdaging te herinneren.

Tegen alle verwachtingen van de gokkers in won Mario de weddenschap: hij werd Mister Mexico. Niet dat hij de hoge jukbeenderen van een Azteek had, of de amandelvormige ogen van de Toltec, noch een haakneus die wees op Maya genen, maar hij was nu eenmaal geboren in Mexico en hij had knappe Spaanse gelaatstrekken die in zijn voordeel werkten. In de jury zaten twee dames waarvan iedereen wist dat ze bleekmiddelen voor hun huid gebruikten. De competities voor Mister en Miss Mexico wemelden van de soapsterren, die er net zo Mexicaans uit zagen als hun collega's in de Verenigde Staten. Gedurende het hele circus bekeek Mario de gebeurtenissen met stijgende verbazing. Toen het moment kwam waarop hij als winnaar een plechtige belofte af moest leggen, om het komende jaar op alle voor hem mogelijke manieren zijn vaderland te dienen, deed hij dat met veel nadruk en vuur in zijn ogen.

beeld bij verhaal
Mario deed wat van hem werd verwacht. Hij raakte snel en makkelijk thuis in de jet set wereld van Mexico; de politiek, de diplomatieke betrekkingen. Overal waar hij aanschoof vertegenwoordigde hij de schoonheid van het land. Schoonheid heeft geen mening en stelt geen lastige vragen. Maar schoonheid keurt ook niets goed en het hoeft nergens aan mee te doen om zichzelf te blijven. Schoonheid is. Voor de minister van justitie, van wie gezegd werd dat hij altijd boter uit zijn ogen stond te wrijven (wat niet waar was, hij zweette gewoon veel) knipte Mario zo nu en dan een lint door. Voor de zenuwachtige, overwerkte minister van landbouw, die geen pion van de United Fruit Company en andere buitenlandse megabedrijven wilde zijn, zette hij al zijn charmes in op lobbybijeenkomsten. Terwijl hij zo zijn steentje probeerde bij te dragen aan het welzijn van zijn land werd Mister Mexico tot over zijn oren verliefd op een jonge modeontwerpster. Nog voordat het jaar voorbij was vroeg hij haar ten huwelijk. Don Mario en Doña Inez werden graag geziene gasten bij diners, dansavonden en andere feestjes. Het was aan het niet aflatende succes van het werk van Doña Inez te danken dat Don Mario ook na het overdragen van zijn titel deel uit bleef maken van de bovenklasse. Hun enige zoon zou later, volgens de gebruikelijke wetten der natuur, een onvervalste hippie worden.

Ondanks zijn positie bleef Don Mario altijd trouw aan de belofte die hij had gedaan op de dag dat hij verkozen werd tot Mister Mexico. Hij kon met iedereen praten, lachen, dineren en schaken, maar hij verbond zijn lot aan geen enkele instantie of partij. Wanneer hem werd gevraagd mee te gaan op staatsbezoek bij Pablo Escobar, dan ging hij. Maar iedere suggestie dat hij deel van het proces uit moest gaan maken wees hij keer op keer beleefd maar beslist af. Toen de Mexicaanse kartels de cocaïnesmokkel naar de VS overnamen van de Colombianen schudde Don Mario handen waar dat van hem verwacht werd, maar dichter dan dat kwam hij bij de gemene zaken niet in de buurt. Tegen de tijd dat de machtige kartelleider Amado Carrillo Fuentes stierf bij de plastische chirurgie die zijn gezicht onherkenbaar had moeten maken, voelde Don Mario dat het tijd werd dit alles achter zich te laten.

"Mijn jeugd roept me," zei hij tegen Doña Inez. Zij antwoordde daarop dat hij dan moest gaan. Zijzelf zou in de stad blijven waar ze in al die jaren zo mee vergroeid was geraakt. Zij zou hem opzoeken, hij zou haar opzoeken. Daar konden ze mee leven. Don Mario kocht een stukje land boven de woning van zijn zoon. Die was voor zijn werk als schilder op een heuvel in de uitlopers van de Sierra Madre gaan wonen, met uitzicht op de oceaan. Daar beschilderde hij T-shirts met folkloristische afbeeldingen in met fruitafval gekleurde verf. Vader en zoon bouwden samen een degelijk en eenvoudig huis, bestaande uit twee kamers, een keuken en een brede veranda. Na gedane arbeid dronken ze graag samen een klusbiertje aan het strand.

Het was vier uur in de middag toen Don Mario besloot dat het tijd werd om zijn dorpsgenoten alleen te laten. Sinds die ochtend had hij weinig anders gedaan dan praten, lachen en bier drinken. Hij was tenslotte jarig. Maar nu moest hij toch echt naar boven. Hij was ook de jongste niet meer. En met dezelfde kleine glimlach als die ochtend om zijn lippen, liet hij het gezelschap achter zich en liep een tikje onvast de heuvel op. Thuis aangekomen bekeek hij tevreden het resultaat van twee weken werk: een vierkant, in het terras uitgehouwen bad. Van zonsopkomst tot een uur of vier lag het bad in de zon. Don Mario stapte in het aangenaam warme water. Genietend van zijn werk liet hij zijn blik over de eindeloze oceaan dwalen.

***

© P. Vermeij, 2011

close close close